چندي پيش مقاله اي نوشتم در نقد ميليتانت كه اكونوميسم پاسيف مي كند كه در نهايت مواجه شدم با نامه هاي رفيق سيران و عابر سرخ ، آن چنان كه از نامه ها بر مي آمد گويي در شرايط فعلي تابو هاي انقلابي را شكسته ام ، سيل پرتاب لجن به سمت هم ديگر در كامنت هايي كه مي گذاشتند پاياني نداشت . عابر سرخ كه در بهترين حالت سوال مي پرسد و در مراحل بعد حرف بي ربط و ضرب اامثل هايي كه به كنايه مي آورد ما را ياد معلم زبان فارسي مي انداخت .

معلمي بسيار توانا كه شاگرداني برتر در لجن پراكني مانند علي بي غم را پرورش داده ، شباهت نگارش انشايي علي بي غم ولي با تيز بيني بيشتر اما استفاده از تكنيك قورباغه ي استاد در نهايت نمايان گر اين واقعيت است .

علي بي غم : زنده باد برابری قورباغه (جوادی) و شترمرغ (آذر ماجدی).

عابر سرخ : وقتی "قورباغه" سر بالا برود آب از سر میگذرد و بوی موی جولیان میدهد.

اين نوع پاسخ گويي جز به چپ سنتي ، گروهها و احزاب سكتاريست متعلق به هيچ جريان كمونيستي واقعي نمي تواند باشد كه مجبورند نقاط ضعف خود را در پشت پرده پاره كمونيسم انقلابي پنهان نمايند ولي ناقوس مرگ كمونيسم انقلابي مدتها است كه به صدا در آمده است.

سري مطالب ادامه دارد...

اتحاد سياه جمعي از دانشجويان چپ دانشگاه تهران ، هيئت تحريريه سلام دموكرات كه سر از سازمان اكثريت ، برادر زاده هاي حزب توده و طرفداران سابق كائوتسكي بيرون آوردند و گروه تروتسكيست ميليتانت كه از سوي محفل مازيار رازي حمايت مي شود دور هم گرد آمده تا اكونوميسم خود را با ضديت سوسياليسم كارگري نمايان كنند اما امروز روي سخن بيشتر با ميليتانتي ها است كه افكار سوسياليسم كارگري را رفرميستي مي نامند تا دلبستن خودشان به سوسياليسم سرمايه داري دولتي ضد امپرياليست مثل هوگو چاوز و ... و نامه نگاري ، در خواست كمك و فدايت شومشان پنهان بماند .

خب مسلماً كساني كه پشت جبهه ضد امپرياليستي چاوز و احمدي نژاد مي روند بايد هم بگويند كه مذهب را عمده اش نكنيد دقيقاً كاري که تروتسكيستهاي جهان با حمايت از حزب الله و حسن نصر الله مي كنند اين رفقا متاسفانه قادر به درك اين مسئله نيستند كه اسلام عمده شده هست زيرا نظام حاكم سياسي بر شرايط سرمايه داري ايران است، نداشتن يك نقد سياسي به ين مسئله نشان از اكونوميستي بودن اين جريان است .

پاسيف شدن اين جريان اكونوميستي از اينجا آشكار مي گردد كه حتي قالب رفرم اقتصادي را كميته هاي كارگري سنتي مي دانند كه حتي رهبران اين محافل كارگري اذعان بر اين نكته دارند كه ما با ين وضعيت نمي توانيم تشكل ايجاد كرده و مبارزه روزمره كارگران را به پيش ببريم چون هنوز نوع حركتشان براي ايجاد تشكل كارگري مانند چپ سنتي انقلاب 57 است كه مايل به تشكيل هسته هاي زير زميني با رشد ميكروسكوپيك و تشكيلات داري است .

خود را نماينه كارگران مي دانند و قصد ايجاد تشكل كارگري از بيرون را دارند نه از داخل طبقه يعني محل زيست ، كار و دل مبارزه و به اين گونه آوانس سياسي پشت به پشت به نفع سرمايه داري رقم مي خورد .

اينها به قول خودشان قصد تشكيل حزب واقعي طبقه كارگر را دارند ولي نمي دانند كه از خصوصيات يك گروه فشار سياسي هم برخوردار نيستند .

سری مطالب ادامه دارد

خب وقتی امروز به وبلاگ میلیتانت نگاه می کردم و مدتها بود که فکر می کردم می شناسمشون ولی امروز فهمیدم بابا اینجوریا هم نیست

۱-نشریه ای برای جنبش دانشجویی ایران

۲-تشکیل یک قطب سوسیالیستی

۳-ایجاد حزب واقعی طبقه کارگر

مورد ۲ و ۳ به هم ربط دارن ولی اولی به بقیه اصلاْ ربطی نداره

به خاطر این که این نشریه توی جنبش دانشجویی ایران هیچ پایگاهی نداره اگر نشریه برای جنبش دانشجویی هست پس به قول شما که حزب واقعی طبقه کارگر را باید خود کارگر ها درست کنن چه ربطی به شما و جنبش دانشجویی داره یا این که فکر می کنید این حزب باید از دانشگاه و از درون روشنفکرهای های جامعه بیرون بیاد بالاخره کدومش حزب روشنفکر یا حزب کارگری فقط اینو جواب بدید

واقعاْ که چه آدمهای دارن واسه این کارا قضاوت می کنن و حکم

خودشون هر روز می رن خونه مردم دیش و رسیور جمع می کنن میگن چی بپوش و چی نپوش تا دو روز پیش کنترل در حدی بود که کسی اختیار گوش دادن هر نوع موسیقی تو خونه خوش رو هم نداشت

حالا این وسط با کی باید برخورد کنن معلوم نیستش واقعاْ