درود بر دوستان و دشمنان !

مدتی به دلیل مشغله ی کاری و درسی نبودم و متاسفانه نتونستم به وبلاگ خیلی از دوستان سر بزنم ولی خوب امروز برگشتم که دوباره شروع کنم.

اما قبل از هر چیز لازم میدونم مواردی رو به دوستانی که لطف میکنند و مطالب رو میخونند و همیشه منو نقد میکنند(تو وبلاگ و محافلی که متاسفانه من حضور نداشتم) و با این کار منو خوشحال میکنند و باعث میشوند که من به سوی اصلاح خودم حرکت کنم و با انرژی دو چندان راه رو ادامه بدم  گوشزد کنم.

* اینجانب به هیج حزب و دسته و گروهی وابسته نبودم و نیستم ولی  با توجه به اعتقادات خودم و خط فکری که دنبال میکنم به دو نفر شدیدا علاقه مندم.

فرمانده "ارنستو چه گوارا"  و  "منصور حکمت"

میدونم دوستان همین رو هم نقد میکنند و میگویند که این دو خط فکری های کاملا متفاوتی داشتند.

درسته! حق با شماست. ارنستو یک چریک انقلابی  با اعتقادات چریکی و مسلحانه بود ولی حکمت یک  رهبر (تئوریسین) با اعتقادات کاملا متفاوت!

 به هر حال من هنوز هم معتقد به جنگ های  چریکی هستم ولی در زمان خودش. به نظر من فعلا باید با سلاح قلم مبارزه کرد و باید تا میتونیم بنویسیم. ولی زمانی میرسه که نیاز داریم تا با حمله ی مسلحانه دشمن رو از صحنه پاک کنیم.

درباره ی شعارها و پیام هایی هم که در آخر گزارشات یا متن ها مینویسم باز هم اعتراف میکنم که کاملا شخصی هستند و من اصلا به این موضوع فکر نمیکنم که با نوشتن این شعار ها چه کسانی خوشحال  میشوند و یا بر عکس!

در ضمن پیشنهاد میکنم دوستانی که از مبارزه فقط نقد کردن دیگران  و زدن برچسب به این حزب و آن گروه را بلدند یک بار دیگر مقاله ی هدف را گم کرده ايم !!!!!! مطالعه کنند.

مرگ یا وطن!

arash Guerrilla